En wat ga je nu doen?

Ik was net twintig geworden. Met mijn eerste vriendin waren we op een camping in België. Het was zonnig en ik was bij het zwembad.

Op een gegeven moment komt een driejarige jongen met zwembandjes om huilend naar zijn moeder lopen. Zijn moeder vroeg wat er was.

“Een jongen heeft me in het zwembad geduwd”, zei de jongen. Zijn moeder knikte begrijpend. “En wat vind je daarvan?”, vroeg ze.

“Stóm”, zei de jongen.

“En wat ga je nu doen?” vroeg de moeder.

“Ik ga de jongen zeggen dat ik het stom vind en dat hij dat niet meer mag doen!” verklaarde haar zoontje.

Met een goedkeurende knik zei zijn mama: “Dat lijkt me een goed plan. Ga dat maar doen.”

En hup, daar drentelde de kleine jongen weer weg.

Natuurlijk hield zijn moeder daarna de situatie in de gaten. Als het nodig was dan zou ze hebben ingegrepen.

De moeder had anders kunnen reageren. Ze had met haar zoontje naar de andere jongen kunnen lopen om de situatie in goede banen te leiden. Ze had haar zoontje weg kunnen negeren. Of haar zoontje kunnen vertellen hoe hij zo’n situatie op kon lossen.

Maar ze luisterde naar hem, vroeg hoe hij zich voelde en liet hem zelf beslissen wat hij wilde doen.

Deze moeder was emotioneel volwassen. En ik twijfel er niet aan dat haar zoontje opgroeide tot een emotioneel evenwichtige man.